2018-3 Jeugd

Over wat voor een vrouw ik zou willen hebben

mei 28, 2019 Jan Bilewicz

Tot het schrijven van deze brief over bovenstaand thema
werd ik geïnspireerd door de wensen die ik ontving,
en meer bepaald door een fragment ervan, dat luidde:
„Ik wens je, Jan, dat je een goede vrouw zal vinden”.

Bedankt, dat is heel lief… Ik zoek wel geen vrouw, maar ik begon me af te vragen, hoe mijn droomvrouw zou zijn. Ik denk dat elke man zich deze vraag stelt. Daarom wil ik graag mijn overwegingen hieromtrent met Jullie delen. Het thema klinkt min of meer als volgt: „Wat voor een vrouw zou ik willen hebben, oftewel welke meisjes bevallen mij het meest”.

Eerder goed en sympathiek dan een schoonheid

Het eerste wat in me opkomt, is het volgende: mijn vrouw hoeft helemaal geen „miss” in een schoonheidswedstrijd te zijn. Meer zelfs, het zou beter zijn moest ze helemaal niet aan dat soort wedstrijden deelnemen. Liever een goede, sympathieke en elegante vrouw dan een knappe. De meisjes die als schoonheden worden beschouwd door tijdschriften, door juryleden in die verschillende „miss” wedstrijden en ook door hun omgeving, zijn eigenlijk maar arme schapen. Maar ze lopen wel zo trots als een pauw rond. Wanneer zij continu horen hoe knap en aantrekkelijk ze wel niet zijn, hoe sexy, enz., dan denken ze uiteindelijk dat het doel en de zin van het leven bestaat uit het opwekken van bewondering bij mannen. Andere zaken zijn niet belangrijk… En zo’n meisje zit dan urenlang voor de spiegel en brengt crèmes aan en poeder, lippenstift, rouge, mascara e.d. met als resultaat dat haar gezicht eruit ziet als een van de wassen figuren in het Londense museum, maar zij vindt het super. Zo een vrouw? En wat voor een moeder zou zij zijn? Om nog aantrekkelijker te zijn (want dat is immers het belangrijkste) moet ze beantwoorden aan de modellen uit de modeshows. We weten dat die meisjes graatmager zijn, dus moet zij gaan afvallen. „Want stel je voor, dat ze niet zo mager is als die modellen?” – denkt waarschijnlijk menig meisje. „Misschien zal ik dan helemaal geen enkele man meer bevallen”. Hoeveel zelfverloochening, opofferingen, verzakingen en offers, enkel en alleen maar om slank te zijn!… Onder de mededingsters naar het toppunt van die zogenaamde „schoonheid” zijn er ook die zichzelf bijna uitgehongerd hebben, en enkelen zijn inderdaad zo geëindigd…

Onschuldige meisjes wekken zuivere gevoelens bij me op: blijheid, bewondering, ik zou zelfs zeggen liefde, – een Goddelijke liefde

En wanneer die „ster” over 10, 15 of 20 jaar ouder begint te worden, en diezelfde mannen, die haar zo aanbaden, nu hun bewondering overdragen op „schoonheden” die 10, 15 of 20 jaar jonger zijn, stort haar wereld in elkaar (net zoals het huis gebouwd op zand in de parabel van de Heer Jezus, vgl. Matt. 7,21-29). Nu zijn nog meer lagen poeder en mascara nodig of schoonheidsoperaties, maar het ouder worden kan niet tegengehouden worden. Het einde van de wereld! Het einde van de mannelijke begeerte en de jaloersheid van andere vrouwen! Een ramp! Een ramp, inderdaad. Maar dan vanaf het begin.

Indien datzelfde meisje net zoveel aandacht had besteed aan het verfraaien van haar hart zoals aan haar lichaam, dus aan zichzelf had gewerkt, aan het ontwikkelen van haar talenten en haar eigen idealen (en niet die van een ander), dan zou ze de anderen veel meer hebben te bieden, zoals: haar originaliteit, wijsheid, goedheid e.d. Hiermee zou ze zeker echte liefde en respect opwekken (maar misschien niet van die mannen bij wie het toch alleen maar om „het een en hetzelfde” gaat). De schoonheid van het hart wordt nooit ouder en vergaat niet zoals de schoonheid van het lichaam. Integendeel, zij is als wijn die met ouder worden ook rijper wordt en voller van smaak.

Als men te veel belang hecht aan het eigen lichaam dan wil men het natuurlijk ook te kijk zetten. Persoonlijk val ik niet op meisjes die in de stad met blote buik en dijen paraderen in doorzichtige jurkjes, in broeken die eerder aan panty’s doen denken of in shorts die er als onderbroeken uitzien. Ik zal zo dadelijk uitleggen waarom, maar eerst wil ik vertellen wat voor een type meisjes me wel bevallen… zij zijn vooral: vol vrouwelijke elegantie, warm, bescheiden en natuurlijk. Ze streven niet naar goedkope populariteit. Ze varen niet mee met de modestroom maar ze hebben hun eigen mening en smaak. Ze weten wat goed en slecht is en daarom staan ze ook niet gedachteloos onder invloed van hun omgeving of de media. Ze zijn zacht van karakter maar zijn ook moedig en vastberaden als het nodig is. Ze werken aan zichzelf. Ze hebben principes.

In de Bijbel staat precies wat ik wil zeggen: „Een sterke vrouw, wie zal haar vinden? Haar waarde gaat die van koralen ver te boven! Het hart van haar man vertrouwt op haar” (Spr. 31,10-11a). „Laat een wijze, goede vrouw niet in de steek, want zij is aantrekkelijker dan goud” (Sir. 7,9). Een wijze, goede vrouw is meer waard dan koralen en goud. Hoe juist is dit! Wijs en goed, niet modieus en ijdel. „De bekoorlijkheid van de vrouw verblijdt haar man en haar vaardigheid geeft merg aan zijn gebeente. Een zwijgzame vrouw is een geschenk van de Heer. […] Een ingetogen vrouw is dubbel bekoorlijk” (Sir. 26,13.14a.15a).

Wanneer ik zo een meisje zal ontmoeten die bovengenoemde eigenschappen bezit, dan zal inderdaad „mijn hart verblijden”. Ze zal zelfs niet vermoeden dat haar aanwezigheid op zich mij een plezier doet. En hier zijn geen negatieve emoties noch begeerte mee verbonden… Onschuldige meisjes wekken zuivere gevoelens bij me op: blijheid, bewondering, ik zou zelfs zeggen liefde, – een Goddelijke liefde.

En wat met de gevoelens die meisjes opwekken die zich volgens de laatste mode kleden, dus eerder uitgeklede dan aangeklede meisjes? Uitdagend geklede meisjes provoceren mij tot onbescheiden gedachten en verlangens, daarom houd ik me ver van hen. Ik ben noch van hout noch van steen gemaakt, maar van vlees en bloed en daarbij belast met de erfzonde. Gelukkig heb ik, met de hulp van God, leren omgaan met die reacties. Dit vergt natuurlijk een kleinere of grotere inspanning, al naar gelang hoe modieus (uitgekleed dus) het meisje is dat ik zie. De innerlijke verwarring die deze prikkel veroorzaakt, moet ik beteugelen. Het komt min of meer op het volgende neer: in plaats van het meisje te bewonderen en blij te zijn met haar aanwezigheid, moet ik met mezelf vechten. Wanneer ik op straat loop en om de 100 meter zo’n bloot meisje zie, word ik nerveus. Die meisjes zijn agressief!

Liefde beschermen tegen begeerte

Hier wil ik een even een kanttekening maken. Je vraagt je misschien af, hoe het in dat geval verder moet na het huwelijk. Het is toch duidelijk dat een vrouw niet de hele dag rondloopt in kleren die tot onder de kin zijn dichtgeknoopt. Dat klopt! Maar dat is een heel andere situatie. Mijn verloofde zou me eerst de kans moeten geven zodat ik de eerder beschreven positieve houding en gevoelens kan ontwikkelen. Dat is mijn uitgangspunt. Ze moet dus bescheiden zijn. Als dat niet het geval is, dan zal begeerte de liefde smoren of zelfs niet toelaten haar te laten ontluiken.

Laten we nu naar het begin terugkeren. Veronderstel dat ik mijn gedroomde verloofde heb gevonden. Ik begin van haar te houden omwille van haar innerlijke schoonheid (het lichaam kan in dit stadium alleen maar begeerte opwekken). Onze liefde groeit langzaam en rijpt. Ik begin steeds meer van haar te houden. Als nu een van ons onbescheiden zou worden (en de verleiding is heel sterk, zoals men weet), zou de begeerte gaan domineren en uiteindelijk onze liefde vernietigen. In dit stadium is onze liefde nog steeds als een klein, delicaat plantje dat bescherming behoeft, maar met de tijd – als we geduldig zijn – zal uitgroeien tot een machtige boom die elke storm weerstaat.

Laten we nu veronderstellen dat we geduldig waren en dat we onze liefde konden beschermen tegen de begeerte. Nu houden we zoveel van elkaar dat we voor eeuwig samen willen zijn in goede en slechte tijden, dat we vreugde en verdriet willen delen. We zijn zeker. We beloven elkaar liefde en trouw tot het einde van ons leven voor God, de vertegenwoordiger van Zijn Kerk en getuigen. Deze daad om ons leven aan elkaar te wijden, verdiept onze liefde nog meer. En wat heel belangrijk is: nu treedt de genade van het sacrament in werking.

Deze liefde kan, gesteund door de gratie van God, de begeerte onder controle houden. Nu begeert men niet langer het lichaam van de echtgenote, maar men houdt ervan. Natuurlijk wil ik van het lichaam van mijn vrouw houden, maar het niet begeren, want als men begeert dan behandelt men het als een object, als een voorwerp. Hoe kan men iemand die ons het dichtst bijstaat als een voorwerp behandelen?

Maagden zijn mooi

Mijn ideale kandidate als toekomstige vrouw is maagd. Niet alleen voor mij! Ik denk dat 95% van de mannen het liefst een maagd zouden huwen (die overige 5%, kan ik u verzekeren, zijn weinig interessante mannen). Ik zou niet graag een van de vele mannen in het leven van mijn vrouw willen zijn. Want als zij al eerder man en vrouw speelde met een ander, dan is ons huwelijk voor haar misschien ook maar een spel? Als ik een van de vele partners ben, dan is het zeker dat ze me bij de eerste beste gelegenheid bedriegt. Heeft dit zin?… Mag men zulke vrees hebben?

Ik ben er zeker van dat je ook niet zou willen trouwen met iemand die de reputatie van een rokkenjager heeft. Want als hij aan die levensstijl gewend is, is de kans klein dat hij die na het huwelijk zal veranderen. Hooguit past hij zijn levensstijl een beetje aan. Echte bekeringen komen voor, maar slechts zelden. Op zo een bekering rekenen na het huwelijk is een beetje zoals een loterijspel. Ik wil zeker met een maagd in het huwelijk treden. Maagden zijn mooi. Men zegt: „maagdelijke wouden”, „maagdelijk landschap” en juist deze beschrijving betekent: natuurlijkheid, schoonheid, harmonie, vrede. „Maagdelijke natuur” betekent: onbezoedeld, zuiver.

Moeder Teresa van Calcutta stelde: „Het grootste geschenk – onnoemelijk groter dan geld en een bruidsschat – dat men kan geven op de huwelijksdag, is een zuiver hart en een maagdelijk lichaam”. Ik ben het hier volledig mee eens. De H. Leopold zei dat een maagd, een zuivere ziel en lichaam, meer waard is dan alle koninginnen van de wereld met hun rijkdommen. Natuurlijk is een maagd, als kandidate voor echtgenote, meer waard dan alle beroemde modellen plus alle even rijke als verwende filmsterren samen.

Dan zijn er ook nog maagden die op weg zijn om hun maagdelijkheid te verliezen (goed dat men nog altijd op zijn stappen kan terugkeren). Eigenlijk zijn zij alleen nog fysisch maagd, niet in de diepte van hun hart. Hun gedrag en hun opvattingen laten blijken dat zij hun lichaam aan iemand willen geven, over een maand, over vijf maanden of misschien over een jaar, en dat alleen maar omdat ze net zoals hun vriendinnen willen zijn of uit nieuwsgierigheid, om te weten „hoe dat is”.

Er zijn ook meisjes die een fout hebben begaan en zich hier van bewust zijn. Ze hebben oprecht spijt van hun fout. Berouw en het bekennen van hun zonde tijdens de biecht zuivert hen. Als ze in hun kuisheid volharden, worden ze opnieuw mooi, hoewel ze hun volledige onschuld niet meer kunnen terugwinnen.

Twee wegen

Ook de woorden van de Heilige Vader Pius XII weerspiegelen mijn idee van de ideale vrouw. Hij zei het volgende: „…de vrouw en moeder is als de zon van het gezin. Zij is de zon door haar grootmoedigheid, toewijding, door haar gevoelige en vooruitziende delicaatheid tegenover alles wat het leven van haar man en kinderen kan verblijden. Zij biedt licht en warmte. De vrouw is de zon in het gezin door haar heldere blik en warme woorden […], door haar natuurlijke en opgewekte oprechtheid, haar nobele eenvoud, haar christelijke rechtvaardigheid… Haar delicate gevoelens, haar vriendelijke gezicht, haar zwijgen en glimlach zonder boosaardigheid geven haar alle kwaliteiten van een bloem… O, als jullie zouden weten wat een diepe gevoelens van liefde en dankbaarheid zo een beeld van vrouw en moeder oproept in de harten van vader en de kinderen”. Een uitmuntend ideaal! Helemaal anders dan het ideaal dat door de zgn. main stream media wordt gelanceerd. Nog erger: zij zouden dat ideaal uitlachen. Voor hen zijn egoïsme, berekendheid, manipulatie, gemak, promiscuïteit en vulgariteit deugden en hun goden zijn: consumptie, plezier en de mammon…

„Het grootste geschenk – onnoemelijk groter dan geld en een bruidsschat – dat men kan geven op de huwelijksdag, is een zuiver hart en een maagdelijk lichaam” (Moeder Teresa van Calcutta)

Kunnen wij onze mooiste idealen bereiken? Kunnen we zelf goede echtgenoten en ouders worden? De oude Simeon zei over Jezus: „Zie, dit kind is bestemd tot val of opstanding van velen…” (Luc. 2,34). Wie Christus verwerpt, zal vallen en in een val leven. Wie Hem ontvangt en Hem volgt zal opstaan uit zijn zwakheden, ondeugden, zonden en de hoogste idealen verwerkelijken. Er zijn twee wegen. De ene weg leidt naar beneden, steeds lager, de andere leidt ons omhoog, naar echte hoogten.

Wat is nu de conclusie van mijn overwegingen? Ik zou graag willen dat mijn verloofde, en later vrouw en moeder van mijn kinderen gelovig is. Zo diep gelovig, dat ze meer van Jezus zou houden dan van mij. Op een andere manier, maar toch meer. Vreemd? Helemaal niet! Hij, die de bron is van echte liefde en van al het goede, moet altijd op de eerste plaats staan. En ook voor mij moet Jezus op de eerste plaats staan, opdat ik mijn van vrouw met echte liefde zou kunnen houden. Dit is de enige liefde waarom ik geef.