2018-3 geloof

De heilige Charbel vriend van God en van de mensen

jul 01, 2019 Bartłomiej Grysa

Hoewel hij de meest begaafde theologiestudent in Kfifane was, schreef hij geen enkel boek. Men zegt over deze Libanese kluizenaar dat hij in zijn leven ten allen tijde vervuld was van Christus. Hij volgde Hem op het pad van het kruis en op dat van de fascinatie voor Gods barmhartigheid.

De heilige Charbel leefde volledig verscholen voor de wereld. Zijn tijdgenoten zeiden over hem dat „hij dronken was van God”. Hij liet Jezus toe zijn hart zo om te vormen dat hij een zichtbaar teken werd van Zijn aanwezigheid. Ook vandaag nog brengt de Heer Jezus door zijn tussenkomst opzienbarende genezingen naar geest en lichaam tot stand bij mensen over de hele wereld. De heilige Charbel vervulde uitstekend Christus’ opdracht: „Wie mijn volgeling wil zijn, moet Mij volgen door zichzelf te verloochenen en elke dag opnieuw zijn kruis op te nemen. Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen. Maar wie zijn leven verliest om Mijnentwil, die zal het redden. Wat voor nut heeft het voor een mens heel de wereld te winnen, als hij zichzelf hierdoor zijn ondergang en dood berokkent?” (Luc. 9,23-25). Na zijn dood op kerstavond 1898 werd de heilige Charbel begraven in een gemeenschappelijk graf. Zo eindigde zijn aardse leven. Vanaf de eerste nacht na zijn begrafenis echter flitsten mysterieuze lichtschijnsels van ongekende kracht uit het graf. Zo werd er besloten om het lichaam van de overleden monnik te ontgraven en tijdens de opgraving bleek dat het niet onderhevig was geweest aan ontbinding. Het was zacht en als het ware levend en bovendien gaf het overvloedig bloed en water af.

Tijdens de drie maanden dat het lichaam van de heilige Charbel aan het publiek werd getoond, vonden door voorspraak van deze heilige 3800 wonderen plaats

Het proces van de zaligverklaring van pater Charbel begon in 1927. Tot 1950 vulde de vloeistof die uit zijn lichaam stroomde andermaal een nieuwe, metalen kist en zo overvloedig dat de kist corrosie begon te vertonen. Men besliste daarom de kist te openen om deze „olie” over te gieten in een groot reservoir. Tijdens de drie maanden dat het lichaam van de heilige Charbel aan het publiek werd getoond, vonden door voorspraak van deze heilige 3800 wonderen plaats en telkens gingen de monniken achteraf in dankprocessie met het Allerheiligste Sacrament naar zijn cel in zijn kluizenaarshut. Pater Louis Matar, verantwoordelijk voor het documenteren van de wonderen die gebeurd zijn op voorspraak van de H. Charbel, vertelde dat de processies toen zonder ophouden plaatsvonden bij het luiden van de kloosterklokken.

Voor God is niets onmogelijk

Tijdens het bezoek van de vertegenwoordigers van de redactie „Bemint elkander!” aan het klooster in Annai op 2 april 2016 vertelde pater Louis ons nog een ander geweldig verhaal van maart datzelfde jaar. Welnu, in een zeker Assyrisch gezin uit Beiroet, dat woonde in Nederland, werd een ernstig ziek dochtertje, Iliana, geboren: met een gespleten schedel, een verkeerd geplaatste neus, doofstom, blind en verlamd. Tijdens drie en een half jaar na de geboorte van dit meisje bezochten haar wanhopige ouders meer dan 100 gespecialiseerde artsen. Uiteindelijk besloot de vad er zijn dochtertje naar Beiroet te brengen bij haar grootmoeder, van wie hij wist dat ze een grote verering had voor de heilige Charbel. Zonder uitstel vertrok de oma samen met Iliana naar de kluizenaarshut van de heilige Charbel in Annai. Onderweg bad ze de hele tijd vurig om een wonder. Toen ze op de parkeerplaats voor de hut aankwam en het autoportier opende, ging het kind zelfstandig van de auto naar de cel van de heilige. Oma ging toen, omringd door andere pelgrims naar boven, terwijl ze bad en de heilige kluizenaar smeekte het genezingsproces te voltooien. Na het gebed keerden oma en haar kleindochter terug naar Beiroet. Toen Iliana sliep, verscheen haar de heilige Charbel. Hij legde zijn handen op haar ogen en vervolgens op haar oren, haar neus en mond. Daarna praatten ze in het Syrisch. Toen het meisje ’s ochtends wakker werd, bleek dat ze geheel genezen was! Ze begon te zien, te horen en te spreken. Haar schedel groeide aaneen en haar neus werd recht. Toen hij dit zag, stapte de vader op het eerste vliegtuig en keerde met het kind terug naar Nederland. Daarna reed hij naar die artsen die eerder zonder succes zijn dochtertje hadden behandeld. Allen waren verbaasd over wat gebeurd was. De vader verzamelde alle medische documenten en samen met de hele familie vloog hij opnieuw naar Libanon om God te danken voor de wonderbaarlijke genezing van zijn kind op voorspraak van de heilige Charbel.

De bloedsomloop was gestopt en het beeld op de monitor was zwart geworden. Toen de monniken hoorden dat pater Louis gestorven was, riepen ze eenstemmig: „heilige Charbel!”

Een ander wonder betreft pater Louis zelf. Meer dan twee jaar geleden namelijk verloor de monnik tijdens de viering van de Eucharistie in de hermitage van de heilige Charbel plotseling het bewustzijn. Er was toen een andere priester ter plaatse die hem zalfde, omdat hij dacht dat de monnik dood was. Pater Louis werd snel naar het ziekenhuis gebracht. De bloedsomloop in zijn lichaam viel stil en zijn polsslag was niet te voelen. De behandelende arts vroeg dan de abt van het klooster of die instemde met een hartoperatie bij pater Louis, maar uiteindelijk werd beslist om een coronarografie uit te voeren. De atherosclerotische afzettingen waren bij de monnik echter zo talrijk dat het instrument slechts anderhalve centimeter in de dijslagader ging. Na de toediening van een medicijn begon men de slagader schoon te maken. Op deze manier werden er meer dan 70 afzettingen, die op kiezelsteentjes leken, uit verwijderd. Helaas belemmerde één van deze „kiezelsteentjes”, in plaats van eruit te gaan, helemaal de bloedsomloop. Op dat ogenblik kon de dokter niets meer doen. Daarom zei hij aan de monniken die daar aanwezig waren dat pater Louis net overleden was. De bloedsomloop was gestopt en het beeld op de monitor was zwart geworden. Toen de monniken hoorden dat pater Louis gestorven was, riepen ze eenstemmig: „heilige Charbel!”. Op dat moment startte het scherm opnieuw, werden de aderen van pater Louis op wonderlijke wijze ontstopt, begon het bloed te circuleren en kwam de dode weer tot leven. Zoals pater Louis zelf zegt, kreeg hij van God een nieuw leven om meer te bidden, boete te doen en te vertellen over de wonderen die verricht werden op voorspraak van deze grote heilige.

Wonderen voor de zalig- en de heiligverklaring

In het zaligverklaringsproces van de H. Charbel werden twee wonderen gedocumenteerd en overgemaakt aan het Vaticaan. Als eerste de genezing van Alexander Obeid. Deze Libanees was een smid en kwam uit Baabdat. In 1937 liep hij door een ongeval een verwonding op aan één oog en kon hij er niet meer mee zien. De arts die hem onderzocht, bevestigde dat de ziekte die dit oog had aangetast, een bedreiging vormde voor het andere, gezonde oog van de smid. Hij adviseerde hem dus het zieke oog te laten weghalen. Een andere specialist uit Beiroet kwam tot dezelfde diagnose. Alexander wilde echter niet geopereerd worden, maar wachtte met geloof op een teken om naar het graf van de heilige Charbel te gaan voor een genezingswonder. Hij hield niet op te bidden tot de heilige Charbel die hem op een zekere nacht verscheen. Deze raadde hem aan naar het klooster in Annai te gaan. Daar bracht Alexander de hele dag biddend door, waarna hij in slaap viel bij het graf van de heilige. Toen begon hij pijn te voelen in het oog. De volgende dag besloot hij terug te keren naar Baabdat, maar de pijn in zijn oog nam zo sterk toe dat het ronduit ondraaglijk werd. Uiteindelijk slaagde Alexander erin voor een ogenblikje in te dommelen. Tijdens zijn slaap zag hij een monnik die hem een of ander poeder in het oog wreef, terwijl hij zei: „Je zult veel pijn hebben, maar je zult genezen”, waarna hij verdween. Alexander zag ook een inscriptie op de grond „Dienaar Gods Charbel”. Toen hij wakker werd, bedekte hij zijn gezonde oog met een doek. Daarna keek hij naar het beeld van de heilige en hij zag het duidelijk met zijn andere oog waarmee hij tot dan toe niet had kunnen zien als gevolg van het ongeluk. Na medische onderzoeken werd vastgesteld dat Alexander met zijn genezen oog zag, ondanks de totale beschadiging van het netvlies ervan.

Het tweede wonder in het zaligverklaringsproces is de genezing van zuster Marie Abel Qoumari. Zuster Marie kwam uit Hammana, uit de Congregatie van de Allerheiligste Harten van Jezus en Maria. Ze trad toe tot deze congregatie in 1929. Enkele jaren later begon ze te lijden aan een buikkwaal. Alles wat ze at, gaf ze over. De artsen stelden bij haar maagzweren vast. Bovendien bleek dat de lever, galblaas en nier van zuster Marie zo verbonden waren dat ze als het ware één orgaan vormden en niet functioneerden. Na een operatie van vier uur waren de resultaten slecht. De zuster kon nog steeds niets eten en de pijn nam bij haar alleen maar toe. Daarnaast traden ook pijn in de botten, verlamming van de rechterhand en tandproblemen op. Zuster Marie kon alleen met een wandelstok stappen en was er zich van bewust dat haar dood onafwendbaar naderde. Toen haar het bericht bereikte over de wonderen die plaatsvonden op voorspraak van Pater Charbel, begon ze hem te smeken om genezing. Pater Charbel verscheen haar toen in een droom en zegende haar. Daarop besloot zuster Marie in het gezelschap van andere zusters naar Annai te gaan. Ze was in een heel slechte staat toen ze het klooster bereikte. Daarom werd besloten haar neer te leggen bij het graf van de heilige. Op een zeker ogenblik strekte de zuster haar hand uit naar de grafsteen. Terwijl ze bad, zag ze op de steen de naam „Charbel” gegrift staan, omgeven door glanzende zweetdruppels. Ze bevochtigde haar zakdoek met deze vloeistof en wreef ermee met geloof over de zieke plek. Toen was het alsof er een elektrische schok over haar rug liep en ze begon te lopen! Ze genas volledig door toedoen van de heilige Charbel.

De zaligverklaring van pater Charbel door de zalige Paulus VI op 5 december 1965 werd de bekroning van het Tweede Vaticaans Concilie. Vertegenwoordigers van alle christelijke denominaties en andere religies waren op de zaligverklaring aanwezig. Op deze manier werd de gebeurtenis een profetische ceremonie in het perspectief van de hemelse missie van pater Charbel op wereldschaal.

Tijdens zijn slaap zag hij een monnik die hem een of ander poeder in het oog wreef, terwijl hij zei: „Je zult veel pijn hebben, maar je zult genezen”, waarna hij verdween. Alexander zag ook een inscriptie op de grond „Dienaar Gods Charbel”

Op de dag van de zaligverklaring van de heilige Charbel vond ook een wonder plaats dat leidde tot zijn heiligverklaring 12 jaar later, op 9 oktober 1977. Naar het graf van de heilige kwam Mariam Assaf Awwad. Deze vrouw leed aan kanker. Na een operatie aan de lever en de darm waarin kankercellen waren gediagnosticeerd, werd ook haar hals geopereerd. Al deze chirurgische ingrepen brachten echter geen uitkomst: de kanker tastte de amandelen van Mariam aan. De vrouw stemde niet langer in met verdere therapie. Ze vroeg alleen maar aan de heilige Charbel om haar ofwel te genezen, ofwel de kracht te geven om de ziekte te dragen. „Schenk je me geen genezing van deze ziekte, heilige Charbel? Je bent toch een grote heilige die om genezing van blinden en kreupelen heeft gebeden. Wanneer ik van deze ziekte genees, kom ik je bedanken in jouw heiligdom” – zei Mariam. Na dit gebed werd ze ’s anderendaags gezond wakker en ging ze naar het heiligdom van de heilige Charbel om te bedanken voor het wonder.

Bij de maronieten valt de herdenking van de heilige Charbel ieder jaar op de derde zondag van juni. In de periode van 21 juni 2015 tot 2 april 2016 zijn er in de monastieke annalen 88 wonderen opgetekend, waarvan er 12 betrekking hebben op niet-gedoopte personen: soennitische moslims, sjiieten, druzen en alawieten. Momenteel staat het aantal genezingen op meer dan 26.000.

De heilige Charbel toont ons in zijn grote nederigheid door tekens en wonderen de Verrezen Christus, voortdurend aanwezig in de sacramenten van boete en Eucharistie. Hij roept ons op tot bekering, tot een radicale breuk met alle zonden, die de bron zijn van alle menselijke tegenslagen. Hij maakt ons ervan bewust dat de noodzakelijke voorwaarde tot genezing een volledig vertrouwen is in Gods barmhartigheid en een volgehouden dagelijks gebed. Men moet ook altijd onmiddellijk opstaan uit iedere zonde in het sacrament van de biecht en zo vaak mogelijk Jezus ontvangen in de heilige communie.