2018-2 Getuigenis hoofdpagina Spirituele bedreiging

Ik verwarde spiritualiteit met magie

Sty 04, 2020 Małgorzata Sołtyk

Ik maakte kennis met praktijken die mijn geestelijk leven moesten verdiepen (toen dacht ik dat mijn vertrek uit de Kerk ervoor zou zorgen dat ik nieuwe spirituele lagen zou ontdekken). Vooral kwam ik in aanraking met satanistische muziek, waarbij ik mezelf in een bepaalde staat of “klimaat” bracht, en met astrologie, die m’n vriend beoefende. Ik verwarde spiritualiteit met magie.

Een nieuwe kennis

Ik ben geboren en opgegroeid in een katholiek gezin. Ik ontving alle sacramenten, woonde regelmatig de eucharistie bij en bad dagelijks. Zo ging het eraan toe tot ik ongeveer 16 jaar was. Toen leerde ik in 1993 bij toeval een jongen kennen met wie ik heel sterk bevriend werd.

J. was enkele jaren ouder dan ik. Hij leek me destijds ongehoord wijs en belezen. Onmiddellijk maakte hij een enorme indruk op mij. Hij was ook – ik moet het vermelden – een fan van satanische muziek – death en black metal. Hij deed ook aan astrologie. Tijdens onze gesprekken begon ik plots te twijfelen aan al die bezigheden en geestelijke praktijken die tot dan toe mijn leven vorm hadden gegeven.

De eerste stap op mijn terugweg zette ik op het ogenblik dat ik tot de slotsom kwam dat de Kerk alleen maar een instituut was dat geleid werd door mensen die met zekerheid zelf zondigden en mij wilden leren wat zonde was

Het begon hiermee dat ik de eucharistie gewoon als saai begon te aanschouwen; ze werkte immers helemaal niet op me in. Ik luisterde niet naar Gods Woord, en zelfs als ik luisterde, vergat ik het ogenblikkelijk. Het begon er voor mij op te gelijken dat er in de Kerk geen enkele Geest aanwezig was. De eerste stap op mijn terugweg zette ik op het ogenblik dat ik tot de slotsom kwam dat de Kerk alleen maar een instituut was dat geleid werd door mensen die met zekerheid zelf zondigden en mij wilden leren wat zonde was. Na verloop van tijd gaf ik het bijwonen van de mis helemaal op. Ik ontving ook geen sacramenten meer.

Satan bereikte toen zijn, in mijn ogen, belangrijkste doel: ik verwarde spiritualiteit met magie. Terwijl ik God verliet, kwam ik almaar dichter bij het kwade

Mijn vriend liet me ook kennis maken met praktijken die mijn geestelijk leven moesten verdiepen (toen dacht ik dat mijn vertrek uit de Kerk ervoor zou zorgen dat ik nieuwe spirituele lagen zou ontdekken). Vooral kwam ik in aanraking met satanistische muziek, waarbij ik mezelf in een bepaalde staat of “klimaat” bracht, en met astrologie, die m’n vriend beoefende. Satan bereikte toen zijn, in mijn ogen, belangrijkste doel: ik verwarde spiritualiteit met magie. Terwijl ik God verliet, kwam ik almaar dichter bij het kwade. Ik hield ermee op me met mijn problemen tot Christus te wenden; ik richtte me tot J., die een poging deed hierop te antwoorden met behulp van astrologie. Het ging zo ver dat ik er sterk in geloofde dat sterren en planeten een invloed hadden op mijn leven. Bijgevolg hield ik op te vechten tegen verschillende mislukkingen of gebreken in mijn karakter. Want „zo is het immers en daarmee gedaan”. Ik kreeg bovendien ook het bedrieglijke gevoel een zekere „geheime kennis” te bezitten en een superioriteitsgevoel tegenover andere mensen die niet over die kennis beschikten.

Ik verwarde spiritualiteit met magie

Deze zoektocht naar „spiritualiteit”, die later gewone magie bleek te zijn, werd ook in stand gehouden door de muziek die mijn leven voortdurend beheerste. Black metal en dark ambient is satanistische muziek, die inhoudelijk wordt gericht op de eerbetuiging aan satan, lucifer of, wat minder bedreigend lijkt, maar de kern van het satanisme is, aan zichzelf. Deze muziek is vooral gevaarlijk voor personen die, zoals ik, erg gevoelig zijn voor het klimaat en de sfeer van het moment. Lange tijd probeerde ik mezelf voor te liegen (ik denk dat hier een diepgewortelde angst voor de straf van God in mij werkzaam was als gevolg van m’n opvoeding). Ik maakte  mezelf wijs dat er misschien wel zulke en geen andere inhoud en symboliek in deze muziek zat, maar dat deze me helemaal niet interesseerden omdat ik enkel gefascineerd was door de geluiden en de sfeer die deze met zich meebrachten. Op een gegeven ogenblik hield ik zelfs op te geloven in satan. Ik was van mening dat hij niet bestond en dat mensen zelf de hel op aarde maakten. Ik begon me ook te interesseren voor demonologie, magie en heidendom. Ik legde dit alles uit als „intellectuele kennis”. Dit was een zuiver theoretische belangstelling: ik beoefende geen enkele vorm van occultisme (behalve dat ik gebruik maakte van astrologische diensten en toverformules uitsprak over eigen amuletten met runenschrift, die ik om mijn hals droeg).

Ik maakte  mezelf wijs dat er misschien wel zulke en geen andere inhoud en symboliek in deze muziek zat, maar dat deze me helemaal niet interesseerden omdat ik enkel gefascineerd was door de geluiden en de sfeer die deze met zich meebrachten

Na verloop van tijd werd ik gewaar dat al deze gesteldheden, die zich verborgen hielden achter de sfeer van de muziek die in mijn leven aanwezig was, mij op een heel negatieve manier gingen beïnvloeden. Als bijzonder gevaarlijk beschouw ik het genre dat dark ambient genoemd wordt. Daarin roepen de makers vaak helemaal niet satan, lucifer of andere demonen op. Ze proberen echter toch door middel van geluiden voor alles een sfeer te creëren van angst, duisternis, vernietiging en onzekerheid. In de meeste van deze muzikale projecten overheersen pijn, dood, elementen van depressie, imaginaire beelden van de hel, het binnendringen in het diepste van de ziel van een persoon die alle hoop heeft laten varen enz. Het wordt tot een obsessie. Pas na vele jaren besefte ik me dat het juist deze muziek was die de ondergang van de mens verheerlijkt en alle kwade neigingen en menselijke ontaardingen benadrukt. Daarom definieer ik deze muziek met de krachtige overtuiging van een bekeerd persoon als een instrument van satan, waardoor de boze het onderbewustzijn van gevoelige personen beïnvloedt.

Het ergste was dat er een moreel relativisme bij me opkwam en dat ik het kwaad niet bij naam wilde noemen. Ik dacht immers: „laat ieder doen wat hij wil en laat iedereen zich met zijn eigen zaken bemoeien”

De jaren die ik doorbracht buiten de Kerk, zonder gebed of sacramenten, zorgden ervoor dat mijn relaties met andere mensen, mijn ouders en vrienden, onmiskenbaar verslechterden. Ik herinner me nog toen vrienden me zeiden dat ze soms bang waren om met mij te praten, omdat ik onvoorspelbaar was. Achteraf zie ik dat ik de meeste positieve gevoelens was kwijt geraakt en dat ik ongetwijfeld mijn bekwaamheid om lief te hebben verloren was. Ik verwarde immers liefde met seksueel verlangen. Het ergste was dat er een moreel relativisme bij me opkwam en dat ik het kwaad niet bij naam wilde noemen. Ik dacht immers: „laat ieder doen wat hij wil en laat iedereen zich met zijn eigen zaken bemoeien”.

Huwelijk

Mijn situatie begon te veranderen toen ik mijn huidige echtgenoot leerde kennen. Toen kwam er een einde aan mijn vorige relatie met de man met wie ik ongehuwd samenleefde. Deze relatie was overheerst geweest door kwade emoties en traumatische ervaringen. Vandaag zeg ik dat God ons pad kruiste – zodat we ons samen konden bevrijden van de zonden waarin we leefden. Ik gaf dankzij hem de muziek en de literatuur op die betrekking hadden op de magie. Hij hield dankzij mij op met de gewoonte buiten zichzelf te treden (OBE) en met de vechtsporten, waaraan hij 10 jaar van zijn leven had gewijd.

Tot vandaag weet ik niet waarom we beslisten in de kerk te trouwen. We waren immers beiden geen kerkgangers. We legden het voor onszelf uit dat het gewoon een beetje „voor de familie” was

De eerste stap in onze bekering was het sacrament van het huwelijk dat we in 2006 aangingen. Tot vandaag weet ik niet waarom we beslisten in de kerk te trouwen. We waren immers beiden geen kerkgangers. We legden het voor onszelf uit dat het gewoon een beetje „voor de familie” was. Tegelijkertijd voelden we dat we het wilden, dat het zo moest zijn. De biecht voor ons huwelijk was voor mij een enorme ervaring omdat het mijn eerste boetesacrament was sinds 10 jaar. Achteraf zie ik toch dat het een catastrofale biecht was, zo maar een bekentenis van zonden, alleen maar om de nodige absolutie te ontvangen. Ook de huwelijksplechtigheid had een sterke invloed op ons, maar wellicht niet voldoende opdat de genade van de bekering onze harten zou vervullen. We waren weliswaar gestopt met de praktijk van verschillende vormen van occultisme, maar waren nog niet ten volle teruggekeerd naar de Heer.

Nu weet ik dat de geboorte van ons zoontje het ogenblik was waarop God me tot zich riep, terwijl Hij m’n hart, dat al jaren gesloten was, openbrak

In 2008 werd ons zoontje geboren. Hij werd ook zonder overtuiging gedoopt (het doopsel leek me hypocriet omdat we ver van de Kerk leefden). Vanaf dat ogenblik begonnen in mij emoties te ontwaken die ik sinds lang vergeten was: het gevoel van immense liefde voor een ander wezen en het gevoel ervoor te kunnen sterven. Nu weet ik dat dit het ogenblik was waarop God me tot zich riep, terwijl Hij m’n hart, dat al jaren gesloten was, openbrak. Plots begonnen mijn ogen zich te openen voor al het kwaad en begon ik in de politieke, economische en morele sfeer alles te zien wat van satan voortkwam. Ik was er mij van bewust geworden dat wat ik tot dan toe vereenzelvigde met verdraagzaamheid, ongebondenheid en burgerlijke vrijheden, een poging was om een wereldvisie door te drukken die Gods ordening op aarde vernietigt.

Kom naar Mij en Ik zal je helpen

Op een gegeven ogenblik kon ik met dit alles niet meer overweg. Ik werd gekweld door de gedachte: aangezien ik dit kwaad nu zie, waarom zien anderen dit niet? Toen ik me voor de zoveelste keer zorgen maakte over een of andere situatie, hoorde ik de innerlijke roep: „Kom naar Mij, en Ik zal je helpen”. Dit kan nu vreemd lijken, maar ik wist dadelijk wie me riep en waarheen ik moest gaan. Voor de eerste keer sinds vele jaren ging ik bewust naar de eucharistie (want vroeger kwam ik natuurlijk verscheidene keren naar de kerk bij verschillende gelegenheden en feestdagen, vooral om mijn familieleden geen verdriet te doen). Ik moet toegeven dat ik me van deze eucharistie niets herinner.

Ik werd een enorme liefde gewaar, die me omhelsde en me ervan overtuigde dat hier mijn plaats was

Niet omdat ik niet naar Gods Woord luisterde, maar omdat ik de hele tijd weende. Ik kon me niet bedwingen, de tranen bleven stromen. Ik voelde me alsof ik uit een kooi ontsnapte waarin ik meer dan 15 jaar had vastgezeten, terwijl ik mezelf voor de gek hield dat ik vrij was. Ik herwon alle positieve emoties en gevoelens en werd een enorme liefde gewaar, die me omhelsde en me ervan overtuigde dat hier mijn plaats was. Tot vandaag is het ogenblik van de consecratie voor mij zo ontroerend dat ik mijn tranen niet kan bedwingen.

Een enorme ervaring was voor mij ook het boetesacrament, het eerste sinds het ogenblik van mijn volledige bekering. Toen voelde ik voor de eerste maal dat God me alles vergaf wat slecht was geweest in mijn leven tot dan toe. Ik ervaarde dat Christus, aanwezig in het H. Sacrament, van me hield en zijn leven voor mij had gegeven. Sindsdien geniet ik geregeld van alle sacramenten.

Jezus toont aan ieder zijn eigen gebedsweg

Een volgend keerpunt was een trip naar een christelijke meditatiesessie in Krzeszów. Daar leerde ik het Jezusgebed kennen en ontdekte ik dat het gebed in het leven van een mens zeer verscheiden kan zijn. Jezus toont aan ieder zijn eigen gebedsweg. Het Jezusgebed is kort en verbonden met de ademhaling. Het leert ons geestelijke gevoeligheid en kinderlijk vertrouwen op God. Op elk vrij moment herhaal ik daarom: „Jezus Christus, ik vertrouw op Jou”. Zomaar. Ik denk dat het echt een gebed is voor deze tijd. Wanneer ik erover mediteer, kan ik me echt beter concentreren en hoogmoedige gedachten verdrijven. Precies het vertrouwen in Gods barmhartigheid heb ik nu het meest nodig. Dit zal me toelaten om door te zetten op de weg van mijn bekering. Gelijktijdig ontdekte ik na vele, vele jaren het gebed van de rozenkrans. Ik draag altijd een tientje bij me voor “onderweg”.

Elke dag dank ik God dat Hij me de genade schonk van mijn bekering en mijn ziel ontrukte aan de duisternis waarin ik zovele jaren had vastgezeten. Dankzij deze ervaring ben ik nu ongetwijfeld sterker en kan ik getuigen van Christus.

God zegene je!

Małgorzata