2018-3 Getuigenis hoofdpagina

Als een tocht door de bergen

Lip 01, 2019 Getuigenis

Onze verlovingstijd was een heel mooie ervaring, maar ook een heel moeilijke, want de strijd om de kuisheid behoort niet tot de makkelijkste

We zijn een jong echtpaar – in mei vierden we onze eerste huwelijksverjaardag. Voor we elkaar leerden kennen, waren we allebei reeds lid van de Beweging der Zuivere Harten. Het was dan ook op een van de bijeenkomsten van die gemeenschap dat we elkaar voor het eerst leerden kennen. Maar toen sprong de vonk nog niet over. Twee maanden later vond er in Częstochowa een driedaagse retraite plaats tijdens de vasten voor Pasen. Ook hier begroetten we elkaar een paar keer en stelden we elkaar enkele nietsbetekenende vragen. ’s Avonds vonden er gebeden plaats. Toen ik de priester verzocht om voor mij te bidden, vroeg ik o.a. om een goede vrouw. Toen ontving ik een ongelooflijke gave vol vreugde. Toen ik de volgende dag Irena zag, was ik gefascineerd door haar. Alsof zij een heel andere vrouw was. Later moest ik de hele tijd aan haar denken.

Die zondag, toen Irena haar gitaar aan het inpakken was in de kapel, liep ik op haar toe en zei: „Je speelt heel goed gitaar”. Zij had toen al een idee van wat er aan de hand was, want, zoals ze later zei, glansden mijn ogen. En de vonk sprong toen over. We begonnen elkaar te mailen tot 30 april, toen we elkaar opnieuw ontmoetten tijdens de wake ter ere van St. Jozef. Ik stuurde nu Irene duidelijke signalen, die haar overtuigden van haar voorgevoelens tijdens de retraite.

We begonnen elkaar nu regelmatig te zien en sloten vriendschap. Voor we elkaar leerden kennen, waren we allebei verwikkeld in verschillende zonden en in negatieve relaties, maar vanaf het moment dat we tot de BZH toetraden, probeerden we anders te leven, na elke val weer op te staan en dicht bij God te zijn. Samen gingen we naar de wake, de bijeenkomsten van de BZH, we gingen samen uit, een pizza eten, naar de film. Voor ons eerste afspraakje ging ik naar Irena met de relikwieën van de zalige Karolina Kozkówna (patroon van de BZH, n.v.d.r.), die ik thuis te gast had toen. Hiermee ging de droom van Irena in vervulling: om Karolina bij zich te hebben. We hebben toen samen lang gebeden en sinds die dag begonnen we elke dag samen te bidden. We deden dat zelfs op afstand: met een sms spraken we op een bepaald uur af.

Vanaf het moment dat we tot de BZH toetraden, probeerden we anders te leven, na elke val weer op te staan en dicht bij God te zijn

In juni gingen we samen naar de wake in Częstochowa. Toen Irena in haar gebed om een goede echtgenoot vroeg en ik om een goede echtgenote, nam ik plotseling haar hand en het was alsof we een moment lang „verlamd” waren. Ik stelde Irena voor om naar het beeld van de Heilige Maagd te gaan en Haar te vertellen over onze relatie. Later hadden we slechts een dilemma: als we de zaal binnengaan, waar iedereen aanwezig is, houden we dan elkaars hand vast of niet?

Bij latere bijeenkomsten probeerden we zoveel mogelijk deel te nemen aan de heilige Missen om Jezus in onze relatie uit te nodigen en om voor elkaar te bidden. Onze gezamenlijke tijd probeerden we zo goed mogelijk te besteden. We deden er alles aan om de zonde der onkuisheid te vermijden. Irena droeg nooit provocerende kleding. Onze eerste kus had enkele weken na de wake van de BZH op Jasna Góra plaats. Pas na verloop van aanzienlijke tijd vertelde ik haar dat ik van haar hield , want het woord „houden van” betekende een keuze, een gesteldheid, en niet alleen een verliefd gevoel.

Er gingen maanden voorbij totdat ik in april, bij de wake ter ere van St. Jozef, besloot haar ten huwelijk te vragen. Ik deed dat in de kapel van deze heilige. Van maart tot april in het jaar daarop, verliepen er 13 maanden. Ook tussen onze verloving en ons huwelijk waren er 13 maanden. 13 – het getal van Onze-Lieve-Vrouw van Fatima. We trouwde in mei, de Mariamaand, op de dag van de visitatie van de H. Elisabet.

Onze belangrijkste taak is om elkaar tot heiligheid te leiden en elkaar te helpen om een beter mens te worden, en dit is een heel moeilijke taak

Onze verlovingstijd was een heel mooie ervaring, maar ook een heel moeilijke, want eerlijk gezegd behoort de strijd om de kuisheid niet tot de makkelijkste. Er zijn veel verleidingen. Het is als een tocht door de bergen. Wanneer we een berg beklimmen is het vaak zwaar, moeilijk om verder omhoog te gaan, maar wanneer we de top bereiken, kunnen we uitrusten en van het prachtige uitzicht genieten. Zo is ook de strijd om de kuisheid niet makkelijk, maar als we deze inspanning leveren, zullen we er ook de vruchten van dragen. Een daarvan is de enorme vreugde dat we onze echtgenoot/ echtgenote het mooiste geschenk kunnen bieden: onze zuiverheid waaraan we hebben gewerkt. Zelfs als deze zuiverheid wordt bezoedeld met zware zonden, dan kunnen we haar altijd terugwinnen door te gaan biechten in oprecht berouw en met het eerlijke voornemen om ons te beteren. Zelfs als iemand ten val kwam en gemeenschap had voor het huwelijk, betekent dit niet dat deze persoon verloren is. Natuurlijk kan maagdelijkheid niet teruggewonnen worden, maar men kan altijd opnieuw beginnen zijn zuiverheid op te bouwen – de zuiverheid van het hart. Men kan tegen zichzelf zeggen: „Vanaf nu zal ik zuiver zijn”.

Als echtpaar kunnen wij nu zeggen dat ons gevecht om de zuiverheid haar vruchten heeft afgeworpen. Hierdoor hebben wij elkaar beter leren kennen, kunnen we beter met elkaar praten en konden we het huwelijk intreden met een zuiver hart en lichaam – met het beste wat we elkaar konden geven. We weten dat als we geslachtsgemeenschap zouden gehad hebben voor het huwelijk, dat geen echte liefde zou geweest zijn, maar enorm egoïsme. We zouden elkaar „gebruikt” hebben en niet bemind.

Wij zijn God enorm dankbaar dat Hij ons daarvoor heeft behoed en ons hielp. Het is dankzij Hem, dankzij onze gezamenlijke gebeden en duidelijk omschreven doelen dat we dit aankonden. We bidden nog steeds elke dag samen, we gaan samen naar de kerk om de H. Mis bij te wonen, omdat we willen dat ons gezamenlijk leven gebouwd is op de rots die Jezus Christus voor ons is. We weten dat Hij ons altijd zal helpen wanneer we problemen hebben of lijden. We vertrouwen ons leven aan Hem toe in het dagelijkse Gebed van Vertrouwen van de Beweging van de Zuivere Echtelijke Harten. Onze belangrijkste taak is om elkaar tot heiligheid te leiden en elkaar te helpen om een beter mens te worden, en dit een heel moeilijke taak. Maar God is en helpt – en daarom danken wij de Heer!

Irena en Michał Grelich