2018-2 Familie geloof Getuigenis hoofdpagina Jeugd

Is abortus een remedie?

Lis 29, 2019 Getuigenis

Als U besluit uw kindje ter wereld te laten komen, dan zal het een plantje zijn en geen mens. Ziet U niet in wat dat betekent? U zult hiermee uw gezin en uw huwelijk verwoesten

Ik heet Paulina en ben 31 jaar. Ik ben 12 jaar gehuwd – mijn echtgenoot Marek is 36 jaar. We hebben twee dochtertjes: Karolina (12 jaar) en Weronika (7 jaar). Nu verwachten we een derde kindje, wellicht Dominika. Ze groeit onder mijn hart.

Een verschrikkelijke boodschap

Nadat ik al een half jaar dermatologisch behandeld werd met een zeker geneesmiddel, raakte ik zwanger. Het gebruik van dit medicament werd strikt uitgesloten in het geval van zwangerschap en zelfs in een periode tot ongeveer 6 maanden na de beëindiging van de behandeling wordt zwangerschap ten zeerste afgeraden. Dit is een geneesmiddel dat volgens alle dokters en vakliteratuur een sterke teratogene werking (vermogen tot beschadiging of misvorming van het ongeboren kindje, n.v.d.r.) tijdens de zwangerscha heeft en schadelijk is voor de foetus. Ik was hiervan op de hoogte. Daarom waren mijn echtgenoot en ik zeer voorzichtig. We gebruiken de methode van natuurlijke gezinsplanning. De verhuis, de verandering van woonplaats en de stress die hiermee verbonden was, zorgden er echter voor dat ik een fout maakte in mijn waarnemingen en zwanger werd.

Abortus – het doden van mijn kind – was zijn geneesmiddel voor mij

In het begin geloofde ik het niet, dacht ik dat het onmogelijk was. Het eerste bezoek aan de arts was een nachtmerrie – de dokter gaf geen enkele kans dat het kindje gezond zou blijven. Ik smeekte hem om hulp… Hij vroeg me te wachten buiten de consultatieruimte. Hij belde naar farmacologen en ziekenhuizen om te informeren of er enige kans was voor mij en mijn kind. Helaas, toen ik de consultatiekamer terug binnenging, was het nog erger – zijn diagnose was verschrikkelijk: „Dit geneesmiddel heeft een 100% teratogene werking. Er is geen enkele kans dat het kindje gezond geboren zal worden. Mogelijk zijn: een ernstige cerebrale stoornis, een waterhoofd, afschuwelijke misvorming, het syndroom van Down…” Dit zijn slechts enkele ziekten die door hem vermeld werden en deze werden overigens ook vermeld in de bijsluiter van het geneesmiddel… Volgens de dokter zouden ze in mijn geval naar alle waarschijnlijkheid allemaal samen optreden. Uiteindelijk wilde de dokter na zijn monoloog en mijn huilbui vriendelijk zijn en zei hij dat er voor mij één uitkomst was. Hij zou er mij doorheen helpen; in mijn geval zou de medische procedure niet moeilijk zijn. Naar zijn oordeel zou een week na de opstart alles achter de rug zijn. Abortus – het doden van mijn kind – was zijn geneesmiddel voor mij! Ik vroeg hoeveel tijd ik had om een beslissing te nemen. Hierop antwoordde de dokter dat er geen tijd voorhanden was en dat het geen nut had hierover na te denken, want dat het later alleen maar moeilijker kon worden. Hij stelde voor mij een termijn vast: ik moest me bij hem over drie dagen melden, ongeacht de beslissing die ik zou nemen.
Ik ging er wenend weg en liep over het voetpad als was ik dronken. Ik belde naar mijn echtgenoot. Hij hoorde mij aan en zei dat hij nu niets zou antwoorden omdat hij dit in gebed moest voorleggen. Tot het einde van mijn leven zal ik God dankbaar zijn voor deze houding van mijn man in dit vreselijke moment.

Artsen zeiden dat er geen enkele kans was…

‘s Anderendaags zei mijn man dat God ons toch dit leven schonk en dat we het niet mochten vernietigen. We zouden ons dus moeten toevertrouwen aan God en wachten. Dat was niet gemakkelijk… We gingen naar meerdere artsen in de hoop een andere diagnose te horen. Ik kreeg echter telkens weer een schok – ze zeiden allen hetzelfde. Ik hoorde van hen onder meer de volgende woorden: „Als U besluit uw kindje ter wereld te laten komen, dan zal het een plantje zijn en geen mens. Ziet U niet in wat dat betekent? U zult hiermee uw gezin en uw huwelijk verwoesten”.

Een moeilijke beslissing

Satan weet waar toe te slaan – hij raakte de gevoeligste snaren. Het huwelijk en het gezin, waarvoor ik zo vocht, zouden deze moeten instorten? Dit kan ik niet laten gebeuren. Wat moet ik doen? Doden? Mijn kind doden?… Een hoop gedachten tolden door mijn hoofd. Ik had tijd nodig om na te denken. Daarom ging ik naar de dokter en vroeg hem om ziekteverlof. Maar de dokter weigerde. Op de echografie was de vruchtzak te zien, die volgens hem niet meer groeide – een volgende klap! Hij wilde ook geen zwangerschapskaart opstellen, omdat hij beweerde dat er gauw een miskraam zou volgen of dat de uitvoering van een abortus snel noodzakelijk zou worden. En zo raadpleegde ik verschillende prominente artsen in Krakau. Deze zeiden dat er geen enkele kans was…
Ik wilde met mijn man en kinderen voor vijf dagen naar zee trekken. De dokter zei evenwel dat ik dit niet moest doen omdat ik nog binnen de week naar alle waarschijnlijkheid een curettage (verwijdering uit de baarmoeder) van de dode foetus zou ondergaan. Ik wachtte nog twee dagen en op eigen verantwoordelijkheid reed ik met ons gezin naar zee – een kleine vakantie met onze familie. Maar het was geen gemakkelijke tijd omdat ik vaak ruzie maakte met mijn man. Satan wilde ons bewijzen dat wat de dokters zeiden, wél waar kon zijn. Dan begon ik te denken: „Die dokters hebben waarschijnlijk gelijk: ik kan mijn man en gezin verliezen”.

Alleen vroeg ik aan God dat Hij me kracht zou geven om Zijn wil te aanvaarden – zelfs als die voor mij menselijk gezien zeer zwaar kon zijn omdat mijn kind ziek geboren kon worden

We keerden terug en ik dacht de hele tijd wanhopig na over wat ik moest doen. „Ik heb nog tijd, ik ben nog maar in de achtste week, de wet laat het nog steeds toe” – deze gedachten gingen door mijn hoofd… En toen greep God in met Zijn kracht en macht.
Op een zekere nacht kon ik niet in slaap geraken. Toen ik eindelijk tegen de ochtend indommelde, had ik een droom: demonische wezens vielen me aan. Om me veiliger te voelen, begon ik het Onze Vader te bidden. Toen ik aan de woorden kwam „Jouw wil geschiede”, verdwenen ze. En toen werd ik wakker, helemaal bezweet en verschrikt.
Voor mij was dit een helder en duidelijk teken: toen ik instemde met de wil van God, gingen de boze geesten weg. Het kind dat ik droeg, was mijn eigendom niet. Het was niet ik die dit kind het leven gaf. Daarom had ik geen enkel recht op dit leven – ik heb tegenover dit kind plichten als mama. Sindsdien dacht ik nooit meer aan een ingreep. Alleen vroeg ik aan God dat Hij me kracht zou geven om Zijn wil te aanvaarden – zelfs als die voor mij menselijk gezien zeer zwaar kon zijn omdat mijn kind ziek geboren kon worden.
De tijd van de onderzoeken kwam er aan. Mijn man en ik gingen er naar toe en vroegen onderweg aan God dat Hij ons wou helpen ieder nieuws te aanvaarden. Wat een wonder: „Er is niets mis; het kindje ziet er gezond uit” – dit waren de woorden van de dokter die me onderzocht. We waren gelukkig. Toch waren dit nog maar de eerste en heel algemene onderzoeken. De volgende moesten pas uitgevoerd worden in de 20ste week van de zwangerschap. Dus de onzekerheid bleef.

Wachten in vertrouwen

Wat er gebeurde in ons gezin tijdens deze wachttijd, was ook een wonder. Sinds september baden mijn man en ik dagelijks de rozenkrans. We traden toe tot de gemeenschap van de Thuiskerk en leerden daar geweldige mensen kennen. Voor mij was dit een heel belangrijk moment aangezien ik in onze nieuwe woonplaats niemand kende en we zo al snel met een aantal koppels bevriend waren geraakt. Samen met hen kwamen we dichter bij God. We begonnen ons ook dagelijks te verdiepen in de H. Schrift.

Voor God is niets onmogelijk en ik loof Hem daarvoor!

Er brak een geweldige tijd aan, waarin Jezus werkzaam was. We namen deel aan voorbeden en vertrouwden heel ons gezin aan God toe. Ik gooide ook de „geluksolifantjes” uit ons huis, evenals alle sprookjes en kinderboeken die doortrokken waren van magie. In ons gezin heerste een ongewoon rustige en vertrouwvolle sfeer.
Toen ik een volgende afspraak voor genetische onderzoeken had, reed ik opnieuw naar Krakau. Toen ik in de consultatieruimte kwam, was ik doodsbang. Het onderzoek vond plaats en… de uitslag was fantastisch – eens te meer een wonder! Alle orgaantjes van de baby waren gezond, zonder letsels en genetische afwijkingen. Prijs hiervoor de Heer!
Ik weet dat er nog een lange weg voor ons ligt. Ik bid echter iedere dag tot God om de genade van een totale bekering voor ons. Voor God is niets onmogelijk en ik loof Hem daarvoor! Ik vraag ook met aandrang om voor mij, mijn echtgenoot en onze kinderen te bidden.

Paulina