2018-4 geloof Goddelijke Barmhartigheid hoofdpagina

De aanwezigheid van Jezus ontdekken

Lis 28, 2019 lukdb

In dit Sacrament der liefde wacht Jezus op ons.  Laten we de tijd nemen om Hem te ontmoeten in de aanbidding.

Dit gebeurde in het begin van de jaren 80 van de 20ste eeuw.  Marie-Aimée, een studente schilderkunst, wandelde vaak door de straatjes aan de voet van de beroemde Sacré-Coeur basiliek te Montmartre in Parijs.

Ze hield ervan om naar de schilders te kijken die in de straatjes werkten. De basiliek bezocht ze alleen maar omdat ze het interieur prachtig vond. Ze was geen atheïste, maar ze wist niets van de  elementaire waarden van het geloof en de leer van de Katholieke Kerk. Ze wist ook niets van de werkelijke aanwezigheid van Jezus in de Eucharistie en ze begreep al helemaal niet wat de betekenis was van de monstrans die zich in het altaar bevond, waarin zich “iets kleins en wits” bevond.

 

Bekering

Op een dag stapte Marie-Aimée de Sacré-Coeur basiliek binnen en ging op een bankje zitten, zoals veel gelovigen die voor het Heilige Sacrament aan het bidden waren. Plotseling kreeg ze een ongelooflijk gevoel: terwijl ze naar de witte Hostie keek, voelde ze hoe ze bevangen en doordrongen werd van een almachtige en tegelijkertijd gevoelige liefde; ze begreep onmiddellijk dat ze zich in de aanwezigheid van Iemand bevond die haar met een bovenmenselijke kracht aantrok en bij Wie zij verlangde volledig te zijn. Ze begreep dat Jezus Christus inderdaad aanwezig is in de Eucharistie. Deze ervaring spoorde haar aan om Jezus beter te leren kennen alsook Zijn leer en de geschiedenis van Zijn aardse leven, dood en heropstanding. Hierdoor bezield begon ze de Bijbel te lezen, de Catechismus van de Katholieke Kerk en boeken die haar door een van de priesters waren aanbevolen. Ze veranderde grondig haar dagelijkse doen en laten. Vanaf dat moment waren haar belangrijkste bezigheden het gebed, het lezen van de Bijbel en de Eucharistische Aanbidding. Ze ontdekte dat de herrezen Jezus leeft, leert en handelt in de katholieke Kerk. Ze beleefde de grootheid van Gods Barmhartigheid en de vreugde bij de vergiffenis van al haar zonden in het sacrament van de boetedoening.

De mogelijkheid om Christus te aanbidden, Die aanwezig is in de Hostie, was een ongelooflijk geschenk voor de jonge vrouw en een uitzonderlijke tijd van genade

Nadat ze haar studie had voltooid, besloot Marie-Aimée de grote stad te verlaten en ergens op het platteland kinderen te onderwijzen. Ze vertrok naar een klein plaatsje en begon in een school te werken. Ze voelde dat de belevenis van de liefde van Christus’ aanwezigheid in het Heilige Sacrament in de Sacré-Coeur basiliek het begin was van haar nieuwe roeping. Ze bevond zich nu op een plek waar er geen priester was en in de enige katholieke kerk daar werd er alleen op zondag een heilige Mis gehouden, de rest van de week was het heiligdom gesloten. Marie-Aimée kon dan ook niet anders dan dagelijks voor de gesloten deur van de kerk neer te knielen om Christus te aanbidden. De priester die wekelijks naar het plekje kwam, vernam dit en ging akkoord om een jaar lang het Heilige Sacrament in de kleine woning van Marie-Aimée te bewaren. De mogelijkheid om Christus te aanbidden, Die aanwezig is in de Hostie, was een ongelooflijk geschenk voor de jonge vrouw en een uitzonderlijke tijd van genade. Tijdens haar dagelijkse verering werd Marie-Aimée door de Heer Jezus veranderd en Hij schonk haar een zee van genade. De jonge vrouw werd er absoluut van overtuigd dat het haar roeping was om te volharden in haar dagelijkse aanbidding en bestendig de geestelijke gaven van Jezus aan te nemen en daarvoor te danken.

Een nieuwe gemeenschap

Het duurde niet lang voor enkele vroegere vriendinnen van Marie-Aimée zich bij haar aansloten, met het verlangen om dezelfde weg in  te slaan en naar heiligheid te groeien. Onder de geestelijke leiding van de priester en met de zegen van de bisschop ontstond op deze manier een nieuwe kloostergemeenschap: Nouvelle Alliance (het Nieuwe Verbond). Al sinds tientallen jaren heeft deze gemeenschap van zusters een regel die werd goedgekeurd door het plaatselijke bisdom.

De kapel van de zusters wordt dagelijks bezocht door mensen uit de omgeving die de heilige Mis bijwonen  en Jezus vereren in het Heilige Sacrament. Het zijn vooral mensen die zich verloren voelen en geestelijke problemen hebben maar nergens anders hulp vonden. De zusters spreken met iedereen, geven geestelijke raad, sporen eerst aan om alle zonden te belijden aan Christus in het sacrement van de biecht en om Hem daarna te ontvangen in de Eucharistie en te volharden in Zijn aanwezigheid voor het Heilige Sacrament. Het gebed van voorspraak gebeurt voor het open tabernakel van waaruit de genezende kracht van Christus vloeit. Tijdens de Eucharistie verricht Christus dat wat menselijk niet mogelijk is, want alleen een mens met een levendig geloof opent zijn hart voor Hem: Hij bevrijdt ons van depressie, van gedachten over zelfmoord, van verslaving en geneest onze geestelijke wonden en complexen.

De mensen die met geloof zichzelf en al hun problemen aan Christus overleveren, worden zich ervan bewust dat ze een geestelijke verandering ondergaan, die zich ook in hun eigen parochiekerk had kunnen voordoen

Moet men echt eerst kwellingen ondergaan om deze bijzondere bron van liefde, genezing en eeuwig leven te ontdekken? Moet men eerst inzinkingen en eenzaamheid ervaren, de slavernij van magie, medicijnen, alcohol, drugs, pornografie enz. om te kunnen geloven en weer op te staan door de liefde die de Eucharistie uitstraalt? De zusters weten dat ze zelf niemand helpen; dat alleen Christus, die in de Eucharistie aanwezig is, kan genezen en dat alle genezingen een bewijs zijn van Zijn barmhartigheid. De mensen die met geloof zichzelf en al hun problemen aan Christus overleveren, worden zich ervan bewust dat ze een geestelijke verandering ondergaan, die zich ook in hun eigen parochiekerk had kunnen voordoen. Maar waar was hun geloof in de werkelijke aanwezigheid van Jezus in de Eucharistie? Waar was het verlangen om volledig deel te zijn van de heilige Mis en de verering? De zusters weten dat ze de mensen slechts begeleiden in de herontdekking van de indrukwekkende kracht van geestelijke heropstanding die in het sacrament van de biecht en de Eucharistie huist. De herrezen Jezus geneest en bevrijdt allen die volledig in Hem vertrouwen uit de gevangenschap van zonde en van satan.

Aan de zusters werd ook de zorg voor de liturgie voor de lijdende zielen in het vagevuur toevertrouwd in het grootste gebedscentrum in Frankrijk. Dit ligt in het noorden van Frankrijk in de basiliek in La Chapelle-Montligeon. De zusters begrepen dat Jezus hen ook uitnodigde om  voor voorspraak te bidden voor de lijdende zielen in het vagevuur. Het blijkt dat de “samenwerking” met de zusters prachtige vruchten afwerpt: tijdens de verering in de Eucharistie, wanneer de doden worden herdacht, ontvangen de levenden op aarde veel genade.

 

Geen ijdele hoop

Men hoeft geen groot kenner van de geschiedenis van de nieuwe tijd te zijn om het volgende op te merken: elk politiek systeem dat gebaseerd is op een atheïstische wereldbeschouwing heeft tot broedermoord en volkenmoord geleid. Niet alleen in de postcommunistische landen, maar ook in Frankrijk of Spanje ontdekken historici nu nog sporen van verschillende soorten misdaden die in de naam van “vrijheid, gelijkheid en broederschap” werden gepleegd. Het is ijdele hoop te denken dat een sociaal contract of de wet of een systeem van straffen echte vrede onder de mensen kan waarborgen  en wederzijdse tolerantie en respect kan leren. Zonder de aanwezigheid van God heeft zuiver menselijke rechtvaardigheid en liefde helaas een elementaire zwakheid: ze is niet volledig belangeloos. Uit deze zwakheid komt een streven voort om de medemens aan zich te onderwerpen en dan is het maar een kleine stap om elkaar kwaad toe te dragen. Het leidt tot de manipulatie en de overheersing van de sterken over de zwakken, tot de legalisatie van euthanasie en het doden van ongeboren kinderen door abortus en de in vitro-methode (opdat een kind kan worden geboren, worden er tientallen anderen gedood). Alleen belangeloze liefde doet de ander geen leed aan. Belangeloosheid in ons handelen kunnen we alleen van God leren, die van elke mens met een volmaakte en zuivere liefde houdt. Het bewijs hiervan en tegelijkertijd een onuitputtelijke bron voor ons is de echte God, die in Christus een levend mens werd om ons te bevrijden en zich onder ons bevindt in het mysterie van de Eucharistie. Hier moet opgemerkt worden dat het kenmerkend is voor de huidige maatschappij dat de crisis van belangeloosheid, die gepaard gaat met alomtegenwoordige concurrentie en de zorg voor het eigen belang, het gevolg is van een diepe en langdurige secularisatie, dus een leven alsof God niet bestaat. Hoe lang kan een rivier stromen wanneer de zijrivieren systematisch worden afgesloten?

Zonder de aanwezigheid van God heeft zuiver menselijke rechtvaardigheid en liefde helaas een elementaire zwakheid: ze is niet volledig belangeloos

Dit zijn de effecten van dit systematisch ingevoerde proces van secularisatie: in de “moderne” maatschappij wordt geloof in God als achterlijk beschouwd, en als vooruitgang beschouwt men geloof in horoscopen, magie, waarzeggerij enz. Tegelijkertijd worden er in Europa een recordaantal antidepressiva verkocht. Het ontbreken van een band met God veroorzaakt dat ook de intermenselijke banden verdwijnen. Dit is vooral te zien in landen waar politici begrippen als broederschap en solidariteit overmatig gebruiken. “We kunnen geluk noch gewone stabiliteit bereiken als we geen rekening houden met Gods wetten” – waarschuwde de heilige Johannes Paulus II. We moeten Christus toelaten ons te bevrijden uit de gevangenschap van de zonde en slechte geesten, opdat Hij onze gewonde harten kan genezen, de Goddelijke orde kan herstellen in onze gezinnen, gemeenschappen en in het hele Vaderland. Wij, van onze kant, moeten elke dag de rozenkrans bidden, de Bijbel lezen en het Heilige Sacrament aanbidden. De heilige Johannes Paulus II pleitte ervoor dat er in elke parochie een Eucharistische aanbidding zou zijn. In een brief over het mysterie en de cultus van de Eucharistie (Dominicae cenae) schreef hij: “De Kerk en de wereld voelen een grote behoefte aan de Eucharistische cultus. In dit Sacrament der liefde wacht Jezus op ons. Laten we de tijd nemen om Hem te ontmoeten in de aanbidding, om na te denken over volledig geloof en om klaar te zijn voor de vergelding van de grote schulden en ondeugden van deze wereld”.

 

Metamorfose van de mens en de wereld

Een vriendelijke en goedhartige realiteit voor elke mens is het Werk van God, die Hij in onze harten vormt. We moeten echter openstaan voor Zijn werk in dagelijkse stilte, standvastig gebed en de sacramenten van boetedoening en de Eucharistie. In de stralen van de liefde van Christus, Die aanwezig is in de Eucharistie, ondergaat de wereld een metamorfose en wordt bevrijdt.
Het zijn niet de helden die op de eerste pagina’s van de krant staan en de nieuwsredacties die de belangrijkste rol in het leven spelen. De echte helden zijn de mensen die bidden, die naar de stem van God luisteren en Zijn intenties tegenover deze wereld vervullen.

In Ierland bijvoorbeeld nemen ongeveer 60.000 mensen uit de 78 parochies wekelijks een uur deel aan de aanbidding van het Heilige Sacrament en daardoor duurt deze onophoudelijk zowel overdag als ’s nachts. In Los Angeles besloten de bewoners van een van de meest misdadige wijken in die stad wekelijks een uur te besteden aan gebeden voor het Heilige Sacrament. Na enkele jaren viel het niveau van misdaad van die parochie terug “tot beneden het gemiddelde”. De bewoners van de parochie die er naast lag, merkten deze ongewone verandering op en besloten ook een ononderbroken ketting van aanbidding te organiseren. Sinds 1986, dus vanaf het moment dat de heilige Johannus Paulus II dit initiatief zegende, overschreed de beweging van seculiere aanbidders van het Heilige Sacrament de grenzen van de VS en verspreidde zich over de landen van Midden-Amerika.

Het bidden van de rozenkrans en de aanbidding van het Heilige Sacrament opent de harten van de mens voor de liefde van Christus – en dan voltrekt zich in het leven van die mensen een ongelofelijke geestelijke metamorfose

In Polen, in het bisdom van Warschau-Praag duurt al sinds een jaar de zogenaamde Rozenkrans Jericho, dat ontstond uit het initiatief van priester Henryk Hoser. Dit is een onafgebroken aanbidding van het Heilige Sacrament dat gepaard gaat met het bidden van de rozenkrans. Alle parochies, religieuze huizen, zorghuizen, ziekenhuizen en andere organisaties nemen deel aan dit gebed. Op de gevolgen hiervan moest men niet lang wachten. Het bidden van de rozenkrans en de aanbidding van het Heilige Sacrament opent de harten van de mens voor de liefde van Christus – en dan voltrekt zich in het leven van die mensen een ongelofelijke geestelijke metamorfose. Dankzij dit gebed kon de Heer Jezus in het voorbije jaar op een ongewone manier werken in dat bisdom. Veel verdeelde en bedreigde echtparen verzoenden zich, trokken hun scheidingspapieren weer in en begonnen samen dagelijks de rozenkrans te bidden. Echtparen die geen kinderen konden krijgen smeekten de genade voor nakomelingen af. Velen braken radicaal met de zonde en verenigden zich met God in het sacrament van de boetedoening. Behalve geestelijke genezingen vonden daar ook fysieke genezingen plaats.

Er gebeurde iets heel belangrijks: van onze Lezers kregen we te horen dat zij zich ook wilden aansluiten bij deze stroom van ononderbroken aanbidding van het Heilige Sacrament. Als er werkelijk in elke parochie, of in de meeste parochies een ketting zou ontstaan van mensen die de rozenkrans bidden en regelmatig hun tijd zouden besteden aan Jezus in de Hostie, zou er zich een spectaculair wonder voltrekken van een geestelijke metamorfose in onszelf, in onze gezinnen en ons Vaderland! Dit zou betekenen dat we putten uit de onuitputtelijke Bron der Liefde die absoluut noodzakelijk is om onszelf en de anderen te redden. Dit zou tegelijkertijd een uitmuntend initiatief zijn dat beantwoordt aan de tegenwoordige tekenen van de tijd. Want enerzijds gebeurt er veel kwaad in de wereld, maar tegelijkertijd hebben we onweerlegbare bewijzen van de almachtige Goddelijke werking in het leven van degenen die geloven en bidden.

 

Een recept voor definitieve overwinning en geluk

In tijden van agressief atheïsme door demoralisering en strijd met het christelijk systeem kunnen we alleen maar overwinnen door de kracht van de liefde van Christus, Die aanwezig is in de Eucharistie.

Er is dus een dringende behoefte aan het bidden van de rozenkrans en de vernieuwing van de eucharistische cultus, vooral in die milieus die door een lang en diep proces van secularisatie vervreemd zijn van de grootste schat: de Eucharistie. De terugkeer naar het dagelijkse gebed van de rozenkrans en de het tonen van het Heilige Sacrament in het centrum van onze beschaving wordt een feit: men hoeft maar te tellen in hoeveel plaatsen de aanbidding, een hele dag lang, ontstond in de laatste jaren, maar dit is met zekerheid nog te weinig. Er is dus een universele mobilisatie nodig voor de strijd tegen het kwaad met de liefde van Christus, Die aanwezig is in de Eucharistie. Men moet zich dus openstellen voor Christus, Zijn liefde aannemen en doorgeven aan de anderen. Daarom moet men eerst radicaal breken met alles wat zonde is of “Houdt u verre van alle soort kwaad” (1 Thess. 5, 22). Men moet er voor zorgen in een staat van heiligmakende genade te zijn, en als iemand een zware zonde heeft begaan, moet hij onmiddellijk te biechten gaan. Ons dagelijks leven moet zo georganiseerd worden dat het belangrijkste element het gebed is en pas daarna werk en ontspanning. Men moet zich dagelijks door Maria aan Jezus toevertrouwen, zichzelf discipline opleggen en zich nooit laten ontmoedigen. Al je lijden, vreugden en problemen aan Jezus geven, voor alles danken en tijd vinden om de rozenkrans te bidden, de Bijbel te lezen, deel te nemen aan de Eucharistie en de aanbidding van het Heilige Sacrament en ook het heil ontdekken van vasten op woensdag en vrijdag. Alleen op deze manier kunnen we Jezus toelaten ons te beminnen, ons met Zijn liefde te genezen en te veranderen. “Gij schittert als sterren in het heelal” (Fil. 2, 15), wij worden dan het zout der aarde en het licht van de wereld (Matt. 5, 13-16). Dit is het recept voor onvergankelijk geluk en eeuwig leven, voor de definitieve overwinning van alle kwaad.

 

Pater Andrzej Trojanowski SChr